Je carcrashte voor mijn ogen

terwijl je me nog net zo-even

virtuoos bespeelde

met je klauwen

mijn toetsen streelde

de noten naar je toezoog

me inblies dat ik

niet je bisnummer

maar je Opus Magnum

zou zijn

en nu lig je hier

en stormen je troepen toe

om je mee te slepen

over hun gladde wegen

terwijl ik

nog steeds de doornen tel die wij

verzamelden onder onze voeten 

ik met bebloede

handen de laatste woorden kleur -

hoop dat je ze morgen zult herkennen

 

 

 

 

 

Geschreven door Vanessa Daniëls op 21/08/2018 - laatst aangepast op 20/10/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home