Narigheden achtervolgen ons allemaal als onzichtbare schaduwen.

Ze duiken als maskers uit de mentale zwarte mist op

en zoemen door mijn hoofd als een verdwaald insect op zoek naar zijn koningin.

Geesten van het gefluister.

Piramides van prullen, ansichtkaarten en bling bling.

Monumenten van marmer omhuld in dekens van zonlicht en duister.

Ze leven voort in onze ziel tussen vlees en bloed.

Maar ook in de sporen die we achterlaten zitten onze fouten en weldaden voorgoed.

We achtervolgen onze schaduwen als het licht zich keert.

Want duister is zo erg nog niet, vergeleken met dat het verleden een schaduw is in het heden.

En omdat we niet willen toegeven dat het pijnlijk is, valt er ook niet tegen te weren.

Geschreven door Andrea Derese op 31/08/2018 - laatst aangepast op 05/09/2018

  • po√ęzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home