Dom

Dom

Dom

klopt de zenuw in de tand waarmee 

ik mijn laatste cent doormidden bijt

terwijl de kei in mijn kop 

wortels trekt,

ik ongefilterd zenuwtrek,

de man op de tram

me voor gek verklaart,

hoe ik naar mijn voeten 

staar,

verzen baar

in mijn kop.

 

Versgeperst daar zit alles nog in.

Ja zelfs mijn waanzin.

 

 

 

Geschreven door Vanessa Daniëls op 11/10/2018 - laatst aangepast op 15/11/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home