M’n idiote herinnering zingt vals en kent alleen de eerste strofe.

Het refrein zijn we voorgoed kwijt.

            Spannend en opwindend geflikflooi.

            Is ze vandaag mooier dan toen?

 

 

M’n idiote herinnering klinkt als dronkenmanspraat in een triestig café.

            Had het anders kunnen lopen?

            ‘Het was een mooi meisje met blond haar.’ beweerde moeder.

 

M’n idiote herinnering is alles vergeten.

            Haar vader dronk wiskey en verkocht lingerie.

 

M’n idiote herinnering komt niet uit het hart.

            De familienaam ken ik van buiten. Haar voornaam kost telkens veel         moeite.

            Nutteloos om er op terug te komen

 

M’n idiote herinnering aan m’n allereerste laatste lief is als een onverwachte regenbui.

 

            Op 23 oktober 2018 schrijf ik net hetzelfde als op 30 november 2016.

            We zijn nog maar een klein stapje op de terugweg.

            Alles blijft.

            M’n hoofd neemt het weer over.

            Die idiote herinneringen …

            M’n hoofd neemt het weer over.

            Alles blijft.

            Herinneringen.

            Idioot.

Geschreven door Casper Hoogenboezem op 23/10/2018 - laatst aangepast op 23/10/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home