Vol geluk.

Sleur ik je mee.

Ik hoor je wel;

Een hoofd dat rammelt,

kapotte leidingen.

Blauwe plekken verraden,

overschreden grenzen.

 

Een vermoeidheid,

overweldigend.

Maar niet te stoppen,

levenslust

Met een lege batterij,

vliegen op enthousiasme.

Mijn fuel,

altijd voller dan mijn meter.

Het lichtje pinkt al weken rood.

Niet te geloven.

 

Remmen kan niet meer.

Rustig doseren bestaat niet.

Zin om te knallen,

volluit.

Het leven kriebelt,

onrustig door mijn buik.

Voorbij alle grenzen,

sta ik op, nog voor ik gevallen ben.

 

(C) hanneke van de kerkhof.

 

 

 

 

 

Geschreven door Hanneke op 25/10/2018 - laatst aangepast op 25/10/2018

  • poëzie
  • autobiografisch schrijven
  • flitsverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home