Touch and go

lees ik vanop de trein

op een en passant rode vitrine

in de Rue d’Aarschot.

 

Touch and go,

zoiets als tikkertje

waarbij je wèl geraakt wilt worden. 
En dat ik dat ook wel wil,

liefst door meer

dan een gedachte.

Klauwen in wild vlees op een bedje

van rode wijn en sterrenbeelden.

 

Mijn ego vraagt weer om roze stroop

en een potje partnerpingpong.
Ik begin haar taal te kennen.
Hoezeer ik haar ook afleid

met boekenkasten vol

recepten voor “a happy healthy life”

en literaire goeie smaak.

Het zijn parels voor de zwijnen,

van die roze marsepeinen.

En ik wurg haar in haar kaarslicht,

verzuip haar in de sterren,

sluit haar op in koude douches

en wacht.

Tot het overgaat.

 

Maar de trein staat stil

and the touch won’t go.

Ok ik beken:

mijn naam is Vanessa en ik ben een romanticus.

 

 

Geschreven door Vanessa Daniëls op 13/11/2018 - laatst aangepast op 04/04/2019

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home