Ik wil woorden de trap niet laten kraken, plant 

alleen op treden waar geluid niet zal ontsporen,

geen gewicht van verdriet dat rakelings nabij zal komen.

Weet je, ik heb alleen maar kousen aan.

 

Op zoek naar de oude bouwdoos, met staafjes, ringen,

moer en hulpstukjes, wiens namen we altijd weer vergaten,

maar met genoeg instinct hoe het moest schuiven en draaien

lag daar op zolder meer die eenvoud aan verklaringen.

 

De kartonnen doos kreeg jaren geleden versterkte hoeken,

lagen bruine tape dat in kruisverband werd gestut, vormt

nu een vangnet voor mijn bevend ongeduld, dat

de kleinste deeltjes moeilijk grijpt en vast kan houden, want

eerlijk, ik ben op zoek naar het ooit meegeleverd constructieplan.

 

 

Geschreven door Lode Van Wabeke op 26/11/2018 - laatst aangepast op 17/12/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home