De dag dat Ulrike Maier stierf

Terug naar het overzicht

 

De medaille komt er wees maar zeker vandaag weer aan

gewoon beneden gaan halen olympiër straks zoals altijd

met dat hel blinkend schijfje staan zwaaien op een drietrapje

lachend de armen omhoog in zo’n overval van zuivere vreugde

 

Je duwt skistokken samen af gesis onder strijkende latten

vlagjes buigen door slaan met eerbied de grond aan als je

hi five met ze doet en knieënverend de bochten ingaat je

houdt heel erg focus kampioen daar in Garmish Partenkirchen.

 

De heuvel gaat sneeuwrazend je voorhoofd zweet inspannend

onder de schoolse wollen kindermuts met dan plotsklaps

een afzwaaiend been waarmee je stijf als een clown onhandig dag

lijkt te zeggen een flauwe grap als alles opwaait in wit eerbetoon

 

Je lichaam gaat stomgeslagen nog de goede richting uit als lappenpop

de gouden eindstreep tegemoet draaiend starend zonder tonus

in koude onzeglijke cirkels vraag ik luid ben je er nog 

sneeuw jammert in klaagzang wordt als plakkerig pap dood.

 

 

Geschreven door Lode Van Wabeke op 04/12/2018 - laatst aangepast op 04/01/2019

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home