Vanuit mijn ooghoek zie ik zijn vuist aankomen. Te laat om de dans te ontspringen ontspan ik mij, een truc die ik mezelf aan moest leren. Het doet niets af aan de pijn, mijn hart voelt nog steeds rauw.

 

Mijn lichamelijk omhulsel reageert verrassend goed; ik lig niet als een onderdanige aan de voeten van mijn koning. Maar het is niet genoeg. Voor hem is het nooit genoeg. Het beest heeft bloed nodig. Het kind in hem de verzekering dat hij de sterkste is.

 

Ik wacht op het moment dat ik de sterkste ben. Ooit zal dat moment zijn.

Geschreven door schaapschrijft op 10/12/2018 - laatst aangepast op 10/12/2018

  • proza
  • flitsverhaal
  • kortverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home