Je ziet de vlekken bijna niet meer zeg je

en wrijft de Nachtwacht voor m'n ogen open

 

het zwaard wordt een misthoorn

de blikken helmen mogen zo de keukenkast weer in

het was nogal revolutie tussen ons die dag.

 

in een zelfverklaard ultimatum

kneed je als vorst het zelfgebakken brood

gaat grofgebekt de pleinen rond

strooit wat meel als prooi tussen korsten.

 

de tafel zal weer vol oude woorden liggen.

 

Geschreven door Lode Van Wabeke op 15/12/2018 - laatst aangepast op 17/12/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home