Woorden ragfijner dan dauw
dichten geen jassen
bepleisteren geen wonden
vangen amper bot

het kind probeerde woorden 
te prikken aan punaises
en verwenste het hout
dat tranen deed drogen in zijn poriën 

de tiener vermoordde haar verzen,
ze overgoot ze met inkt
omdat meneer nederlands ze uitriep tot karamel
maar ze nadien met plakkende mond voordroeg

- vader vond dichten simpel
over een vis met groene schubben
die tot bloedens toe
haken in zijn vingers zwom -

nu ze vrouw en moeder is,
harkt ze beschaamd woorden bij elkaar
tot beelden die jij niet gelooft
en nestelt ze zich voldaan in onvoldragenheid.

Geschreven door Gitta VR op 21/12/2018 - laatst aangepast op 21/12/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home