Ze kijkt verveeld naar de tafel. Voor haar ligt het natte tafelkleed waarover enkele servetjes uitgestrooid liggen die de onhandigheid van haar moeder moeten maskeren.  Er vormen zich rimpels en de sneeuwvlokjes op het tafelkleed nemen aan de rand van de natte vlek een vreemde houding aan. De avond kruipt langzaam voorbij. Feline voelt zich een buitenstaander. Het lijkt alsof alles op een hele afstand van haar gebeurt. Ze is toeschouwer maar geen deelnemer.

 

Nu komt het, denkt ze. ‘Ja, of toen Feline bijna in India ontvoerd werd’, hoort ze haar moeder plots zeggen. Ze haat het als haar moeder herinneringen aanhaalt die voor haar op een vreemde manier grappig zijn. Ze voelt de blik van haar moeder. Een koude rilling gaat door haar lijf. Welke vrouw stuurt nu aan om een verhaal van een misschien bijna-verkrachting op te rakelen tijdens een avond waar er vrede op aard’ beloofd wordt? Feline voelt woorden vormen als gif op haar tong. En dan spuwt ze, plots: ‘Ma, nee, ik wil er liever niet meer over beginnen. Ik voel me er niet goed bij.’ Er valt een stilte en eindelijk kan Feline ademhalen. De eerste keer op een hele avond.

 

Dat antwoord, hoe klein de nee ook mag klinken, is het eerste teken van verzet. Feline zit vast tussen schuld en woede. Stik, denkt ze. Allemaal. Tot wanneer ze die kille angst door haar hart voelt pompen en hoopt dat haar woord geen werkelijkheid wordt. Het water sijpelt verder door het tapijt, de woorden trekken bij iedereen binnen. ‘Iemand Trivial Pursuit?’, vraagt Feline daadkrachtig.

 

Terwijl ze het bordspel open plooit, en wat spelers ronselt, haalt haar moeder uit naar een andere vrouw. Haar nichtje, die één lijkt geworden te zijn met de zetel en het scherm van haar smartphone, is de volgende die de volle lading krijgt. ‘Seg, doe jij niet mee? Welja, zolang er maar geen vragen over de wereldoorlogen je pad kruisen, want dat is niet echt je specialiteit!’. Feline bijt op haar tong tot wanneer ze geen gevoel meer heeft. Ze proeft de smaak van bloed.

 

Zij was het die haar moeder ooit vertelde over die quizavond, en voelde dat ze een lekker brokje moest toewerpen. Een klein geheimpje zodat Vera zich ook belangrijk zou wanen. Feline bedenkt zich dat, hoeveel ze ook zou vertellen aan haar moeder ze toch steeds weer het verwijt zou krijgen dat ze te weinig deelt. Ze hoort de verongelijkte toon van Vera’s stem als ze de ontelbare verwijten opnieuw laat afspelen. ‘We zijn al met genoeg spelers. Wie begint?’, probeert Feline. Hopelijk heeft ze net nog de meubelen kunnen redden.

 

Haar zus, die een team vormt met haar man, valt bijna in slaap. Feline houdt haar nauwgezet in de gaten. Dus zo zie ik er uit als ik op de trein indommel, bedenkt ze zich. Haar blik glijdt over het gezelschap. Vele schermpjes zijn opgelicht, en ondertussen hoort ze geluid van filmpjes die over onderwerpen gaan waarvan haar bloed gaat koken. Het rechtse virus vreet ondertussen ook deze kerstavond aan. Van één ding is ze blij. Haar metekind ligt nu voor bij Trivial Pursuit, en dat maakt dat ze nog steeds wat hoop kan investeren in de toekomst.

 

Nog voor het één uur slaat, is kerstavond voorbij. Feline blijft met een leeg gevoel achter. Een getuige van een avond waarin er weinig hoop zat. Als ze het zou kunnen omschrijven dan houdt ze het bij een hoopje oppervlakkigheid waaruit alle levenslust en schoonheid geperst is. Troosteloos en, dat vindt ze zo jammer om toe te geven, inhoudsloos.

 

Ze staat in de keuken, en terwijl ze de omschrijving aan het vormen is in haar hoofd, sluipt geruisloos Vera bij haar. ‘Het was toch wel goed hé?’. Daar is ze dan, de diep ingebakken minderwaardigheid die haar moeder in elke vezel van haar zijn meedraagt. Één seconde lang overvalt dat diepe trauma haar, gevolgd door een tedere ontreddering en hulpeloosheid. Op die momenten zou ze de vele momenten die het leven van haar moeder in een neerwaartse spiraal brachten uit diens gedachten willen knippen, ze vleugels geven, en wegjagen naar een onbekend oord waar nooit nog iets van terugkeert.

 

Feline glimlach heel zacht: ‘Natuurlijk ma, het eten was lekker, en iedereen vond het toch gezellig. Maak je toch geen zorgen’. Met moeite kan ze haar eigen gevecht verbergen. Voor het eerst in haar leven voelde ze geen connectie met de familie om haar heen, en ze hoopt dat haar moeder dit niet opmerkt in het timbre van haar stem.

 

Ze staren samen naar de natte vlek op de tafel. Twee vrouwen, maar dat is het enige wat ze gemeenschappelijk hebben. Misschien lijkt dat veel, maar voor Feline is dit bitter weinig. Nog steeds is ze in vrije val. En ooit hoopt ze het te leren om zich ergens aan vast te hechten dat haar val zal breken.

Geschreven door Jolien op 28/12/2018 - laatst aangepast op 28/12/2018

  • autobiografisch schrijven
  • kortverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home