Gezin van verre wegen hard door,
nu ogenschijnlijk de dijk waterdicht blijkt.
Oh, en daar is man, hoed op gegooid stuk venijn.

Maar niets is minder oprecht gezegd, dan willen wijken

voor zijn laatste triomf op stelten, meer berg.
Bij stilte vandaan, hebben we nog aan gedacht.
Het steekt allemaal niet zo nauw nabij
begeerte en over rust genomen vriendschapstwee.

Ogen roesten de dag voorbij ogen toe.

Geschreven door Dries Verhaegen op 29/12/2018 - laatst aangepast op 29/12/2018

  • po√ęzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home