Ze liggen verstrengeld in elkaar. Huid glijdt over huid en dan niks. Het beeld verstilt en haar hand beroert zijn grijze haren. Ze vormen een eenheid van vlees en bloed, maar hun gedachten nemen onvermijdelijk een andere weg. Wat hij moet denken, daar heeft ze het raden naar. Zijn hoofd ligt op haar borst en zo ontzegt hij haar de toegang tot de ogen waarin ze hem kan lezen.

 

De man is zo’n 17 jaar ouder. En hij is helemaal niet zo knap, denkt ze, gevolgd door schaamte. Mag ze dit wel denken? In haar minnaars valt er geen patroon te ontwarren. Hoewel, het enige patroon zijn kleine lichamelijke afwijkingen: een raar gevormd litteken, de kruidige geur van iemands lichaamsgeur, de scheve tand in een anders perfect gebit. Ooit vertelde één van hen dat het haar kracht is, om schoonheid te zien in de verlegen en niet zo vergeten complexen van de ander.

 

Nu ze onder het donsdeken de warmte van hem voelt, wordt ze zich bewust van haar eigen lichaam. Ze verzinkt in zichzelf en ontdekt de kleine littekentjes op haar buik. In haar navel krommen twee halve lichtroze maantjes zich rond het punt. Het lijf markeert, en bij elk punt ontspint zich een verhaal. Vroeger maakte ze tekeningen door gecijferde puntjes met elkaar te verbinden; nu doet ze net hetzelfde met haar lichaam. Ze vertelt haar verhaal.

 

Ze is telkens verbaasd over de verwondering van haar minnaars, die zich afvragen waarom ze net zoveel schoonheid ziet in wat strak verborgen moet blijven. Op dat moment legt ze haar hand op zijn heup en in de intieme ruimte die ontstaat antwoordt ze simpelweg: ‘Ik lees jouw verhaal. In die momenten van verdriet komen we dichter bij elkaar.’

 

Haar leven is doorspekt onvrede over het lieve lijf. Soms doet ze het nog. Dan staat ze enkel in haar slip voor de spiegel. Ze gaat in zijprofiel staan, en rolt haar buik tussen haar vingers. Bovenaan voelt ze nog de ribben, onderaan enkel zacht vlees. Haar handen  rusten net boven haar venusheuvel. Dit ben ik. Soms gaat dit gepaard met vreugde. Soms met teleurstelling. Dan strekt ze haar armen uit, hoog boven zichzelf. Ze ziet hoe haar borsten op en neer gaan. Fiere tepels, dan weer onderuitgezakt en vormeloos. Maar ze houdt ervan. Van haar borsten. Alvast een goed begin.

 

Ze voelt hoe hij zijn hoofd dieper in haar wil begraven. Het is al dagen geleden dat hij zich schoor en de stoppels borstelen over haar huid. Ze laat haar vingers door zijn lange grijze haren woelen. Ragfijn voelen ze. In een man zit veel breekbaarheid, vaak zijn ze er niet van op de hoogte. Het uit zich klein, zelfs bijna quasi onzichtbaar. In zijn haren voelt ze de zachte tristesse van zijn lijden. Van een zoon die hem te vaak tussen de vingers glipt.

 

In de minuten die volgen, krijgt de zin de bovenhand. Hij spreidt zich opnieuw over haar uit. Zijn lippen volgen de lijn van haar hals. En dan verder over haar bloeiende borsten. Ze straalt bij zijn minutieuze aanbidding. Hij glijdt tussen haar dijendal en zoekt opnieuw haar hongerige warmte. Loom laat ze hem binnendringen.

 

Dat lijf. Hij kent haar zwakte. Hoe zeer ze ook geniet van het vrijen, hij weet dat ze haar lijf moeilijk kan loslaten. Haar gulzigheid staat in fel contrast met de ontlading. Het is maar weinig minnaars gegund om haar zo ver te krijgen. Maar met hem lukt het altijd. Hij kent haar, hij leest haar verhaal verscholen op haar huid en biedt de troost die ze nodig heeft. Hij likt en zoent de complexen weg tot wanneer haar een gelukzalig gevoel overvalt.

 

De nieuwjaarsdag zit er bijna op. Ze is moe, en voelt het nog zwaarder worden wanneer ze bedenkt dat morgenvroeg de wekker op een onmenselijk vroeg uur zal weerklinken. Met tegenzin laat ze hem gaan. Ze laat hem buiten en keert terug naar de slaapkamer. In het zwakke licht van het nachtlampje bekijkt ze zichzelf nog eens in de spiegel. Er lijkt een gouden gloed van haar af te stralen. ‘Ik beloof om goed voor je te zijn’, vertelt ze aan de huid onder haar vingers. Ze geeft zichzelf een kleine glimlach, een beetje verlegen zelfs. 

 

In het bed nestelt ze zich in de warmte van hun samenzijn. De eerste dag van het jaar kon niet beter eindigen.

Geschreven door Jolien op 04/01/2019 - laatst aangepast op 04/01/2019

  • kortverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home