'het is een gave' hoorde ik je zeggen,

en het glooide in uithoeken van je gezicht,

met die nodige spot om het af te maken,

over nieuw leven horen viel te licht.

 

het was mij niet ontgaan, integendeel,

bewaarde al de post in elkaar geschoven

streek voor gemoedsrust

de kartelrandjes van postzegels glad.

 

ik probeerde nog,

gebruikte misschien te veel 'misschien'

naarmate de tijd verstreek

 

heb je mij alleen gelaten

waagde je niet bezorgdheden van tel

te laten zijn

zij die veel ouder dan wij samen waren

 

een kleinigheid lieveling, meer niet.

 

 

Geschreven door Lode Van Wabeke op 04/01/2019 - laatst aangepast op 05/01/2019

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home