Beste Lorelei,

 

Dit is het tweede velletje van mijn brief en nonkel Michel Mosscheldief, hij eet geen kroketten meer, al waren ze gevuld met geluk. Zijn laatste at hij op de begrafenis van Bompa Mosscheldief.

 

Ík maak ze nu, op kerstdag, met pasen en als Oostende thuis speelt tegen Bidonville. Het zijn er altijd vijf, maar ze zijn langer dan een mens gewend is. Vijf dus. Drie voor drie tantes, één voor Lilly en één voor de zekerheid, voor als er één scheurt.

 

Sinds 2009 worden de garnalen niet meer zelf gevangen. Datzelfde jaartal staat ook op het graf van Edmond. Bobonne ligt er inmiddels naast. Haar zerk is drie jaar ouder, de pierre bleue van haar deksteen vertoont al mooie craquelures en ik heb ze zelf gepeld.

 

Ook voor de kerst van dit jaar. Tussen linker wijsvinger en duim klemt men de kop en de twee voorste segmenten van het achterlijf. Tussen rechter wijsvinger en duim klem je de vier achterste segmenten. Dan draai je een kwarttoer, met beide handen, maar in tegengestelde richting. Als je die kleine ‘krak’ hoort, trek je en ‘simsalabim!’.

 

Het garnalenvlees viel ook gisteren gewillig in het potje. Een halve kilo had ik gekocht, grieze geirenoars, dunderdag, in Oostende, bij Vischhandel Franky. Daarna ben ik naar de Vredelaan in Mariakerke getrokken, heb er de vitrinedeur van nummer negen geopend, heb de chauffage verhoogd en me aan die lange tafel gezet. Naast me stond alles, alles wat ik nodig had voor de kroketten met krevetten. Het stak in twee plastiek zakjes, eentje van Franky en een ander met wat oud beschuit, ook andere dingen, van de Grand Bazar.

 

Om zes uur gingen ze komen en nonkel Michel komt altijd een kwartier vroeger. Hij zet dan twee schrijfmachines aan de kant om aan het hammondorgel te kunnen en installeert het muziekinstrument op het plankier voor het huis. Het orgel staat gelukkig op wieltjes want Noenkel Michel is een straatmuzikant. De verlengdraad past door de brievenbusklep en hij kan dan beginnen spelen.

 

Maar hij wacht altijd. Tot ik met de pot kroketten in de kelder zit want hij wilt er geen, hij speelt liever muziek, voor de achtergrond en de voorbijgangers, zelfs als het regent. Dan laat hij de zonnewering zakken en speelt hij onder lichtrode, vuilwitte strepen. Denk aan het zeil van een vikingschuit. Denk aan Wickie de Viking. Denk aan kinderdeuntjes. Denk aan Mamma Mia. Denk aan bobonne!

 

 

Lorelei, ik schrijf je een brief, voor jouw bundeltje.

Liefs, Marnix

 

 

Dit is het tweede velletje en heeft als titel 'Beschuit met craquelures'.

'Krevetten en kroketten' is een bundel uit de reeks 'Doodsbrieven aan Lorelei'

 

Geschreven door Dimitri Dendonder op 07/01/2019 - laatst aangepast op 04/04/2019

  • proza
  • autobiografisch schrijven

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home