Breek mij steen voor steen af

tot op het bot, pel mijn huid

van me af, een mantel

die me niet langer past.

 

Vlij me neer op de kille vloer,
de dauw op het gras.

Een oude ziel, ik was
misschien nooit jong.

 

Jij houdt mijn hart vast,

geeft er kneepjes in, wil het

tot leven wekken, tijd rekken,
beloven dat het kan, wij.

 

Snij mijn adem af, verwolkte woorden,

gesmoorde gedachten, het vluchten moe.

 

Open mijn armen, verwarm mijn dromen,

vertel me wat ik met mijn verstijfde ledematen
niet kan voelen.

 

Fluister mijn naam
tot ik wakker word,
ik luister.

Geschreven door Elfi Vandenabeele op 11/01/2019 - laatst aangepast op 11/01/2019

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home