Lorelei,

 

De dood ruikt naar urine en onverteerd witloof, met of zonder multifocale bril. Gisteren lukte het niet. Ik kreeg het niet over mijn lippen. De letterarmen en de hamertjes, ze raakten verstrikt. Vandaag bloedt het gewoon. Ik heb gewacht, tot de onrust stolde.

 

Op 21 december 2012 lagen twee citroenen naast enkele selderblaadjes in de kelder, op de vensterbank van het klapraam, in een kommetje van mijn bobonne, Gloria Duyveschuyf, die al langer last had van oorsuis en draaiingen.

 

Ik kwam te laat. Dat weet je. Mia moet voorwaarts en alleen de keldertrap afgedaald zijn, omdat ze nog ontbraken in de mise-en-place, citroen en selderbladeren. De rest lag al klaar op de lange keukentafel en de Playmobilridder hield de wacht, onder zijn kaasstolp.

Bobonne lag roerloos op de betonvloer van de kelder en de bril was kapot. De brug tussen de twee helften was gebroken. Zo heb ik haar gevonden. Voor de rest was er niemand in het huis aan de Vredestraat.

 

Ook tante Nathalie niet. Zij heeft in de bovenkamer haar garderobe. Ze is taai, lief, sterk en in twee kasten hangen haar jurken, rokken, jassen, liggen sjaals die haar zo graag omhelzen. Ik droom ervan, in de spiegel te leven, het elke keer weer te kunnen zien, hoe ze zich aankleedt, de borsten beter steekt. De spiegel kent het beeld. Hij weet hoe fel twee tepels op twee zonnen kunnen branden. Nathalie heeft bovendien een gaaf gebit en om te kijken of er geen stukje muntblad of tomatenvel tussen haar tanden is blijven steken spert ze de lippen. Ze kijkt zichzelf daarna in de ogen, dat durft ze, vormt een zoenmondje en tovert. Ze haalt lippenstift tevoorschijn. Fruitrood en warmte strijkt ze uit, soigneus van mondhoek tot mondhoek, ook in mijn ogen.

 

Die dag niet. Het was kil in de kelder. Bobonne lag op haar buik, tussen frietpot en droogkast. De Frifri staat rechts op een stalen tafeltje en de droogkast is van het merk Electrolux. Die staat links en ze moet voorover vallend gestorven zijn Mia Duyveschuyf.

Geloof me, fris rook het daar niet op 21 december, niet naar munt, niet naar selder, noch naar citroen. Er hing een indringende geur van urine en onverteerd witloof.

 

De kroketten konden het wel vergeten die dag. Het zag er niet naar uit dat ze geproefd gingen worden en ik heb tante Nathalie gebeld. De telefoon hangt in de winkel. Daar heb ik haar nummer gedraaid en ze is gekomen. Ze was er snel, droeg een jas voor slanke eskimo's.

Tante Nathalie is een vrouw waarvoor een sneeuwman smelt en ze trok de kelderdeur open. De linkerhand sloeg ze voor de mond, zag dat het niet goed was. Ze vloekte, keek me even later aan met waterogen. Daarna bleef het stil.

 

Dat ze dood was hoefden we tegen elkaar niet te zeggen. We hebben bobonne behoedzaam op de rug gerold en haar de trap opgedragen. We hebben haar op de lange keukentafel gelegd, haar uitgekleed en gewassen. Uit de droogkast heb ik zondagse kleren gehaald, een zwart-wit ensemble, van Mia.

Nathalie streek het. Boven en ze strijkt altijd netjes, met liefde, terwijl ik kleef wat ik kan, een bril, vorige jaar een bloempot, ooit eens spinnenpoten.

 

Voorzichtig hebben we bobonne weer aangekleed en ze kreeg Nathalie’s warme rood op de lippen. Voor de rest zag ze bleek, zoals dat hoort bij doden. Ik kan je dat nu vertellen, Lorelei, maar toen werd er de godganse tijd gezwegen. Tante Nathalie pinkte af en toe een traan weg. Ik gaf geen kik. Vier handen werkten vlot samen, alsof ze van gedane zaken hielden.

 

Toen mama, oma Duyveschuyf volledig opgedaan op die tafel lag, zuchtte Nathalie. Ze klopte op het hout van het blad. Niet overdreven hard. Haar vingerkootjes klonken desalniettemin vastberaden.

Nog een kist, zei ik en we zijn in haar Yeti gekropen, een Škoda.

 

 

Lorelei, dit is al blad vijf en heeft als titel 'Onverteerd witloof'.

Groetjes, Marnix

 

 

'Krevetten en kroketten' is een bundel uit de reeks 'Doodsbrieven aan Lorelei'

 

Geschreven door Dimitri Dendonder op 12/01/2019 - laatst aangepast op 04/04/2019

  • proza
  • autobiografisch schrijven

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home