Op een ochtend stond ik in de apotheek. Ik vroeg er glijmiddel, een pakje condooms.

 

Als het voorgeschreeven is door eenen psychiatrischen doctoor die het noodzaekelijk acht dat gij uwe doode grootmoeder in haeren hol neukt, wordt die vaseline, zelfs de fallushoes terugbetaeld door den ziekenkas", sprak een stem achter een toog van helder glas.

 

Wat een schatje. Ik hield onmiddellijk van haar knapperige Nieuwnederlandsche tongval en zag twee tepeltjes steigeren onder een sprankelwitte kiel. Ze droeg alles wonderbaarlijk monter.

 

Achter me stond een hoofd met masker dat zich mengde in de conversatie. Het sprak in algemeen, in droog en platvloers Nederlands :

 “Ik heb de databank van het AZ gehackt en volgens een recent bloedonderzoek is enkel haar lever aangetast door de foiegraskever. Een condoom is niet echt nodig”.

 

Ik heb geen voorschrift," zo zegde ik bedeesd.

Daarop gaf de beminnelijke apothekeresse me een potje Alprominarine en vroeg me negenzeventig cent.

Ik betaalde. Ik verdween. Ik droeg niet eens een broek.

 

 

Sorry Lorelei,

 

Soms heb ik nare dromen. Ik durf ze je niet allemaal te beschrijven, wel die ochtend, die van 22 december 2012.

 

Het was een gloren zonder kindersneeuw. Er kleefden wel wat ijskristallen aan de koude ramen van de typmachinewinkel in de Vredestraat maar die dropen eraf met geil gemak.

 

Ik was vroeg op post, zoals afgesproken met tante Manouche. Van haar is die witte Oldsmobile, het is een bleke lijkwagen, tweedehands en van het bouwjaar 1991. Die Oldsmobile is ongeveer even oud als ik, tante Manouche is zestien jaar ouder, iets kleiner dan ik, maar ze heeft een hart dat veel en veel groter is.

 

De bloemen, de vlinders die op de flanken van de Oldsmobile geschilderd zijn, hebben hun kleur wat verloren want uv-stralen zijn meedogenloos. Manouche is dat niet, zij is zacht als een pasgeboren egeltje. Ze heeft lange wimpers en het is allemaal begonnen in de lente van 2009, toen Edmond gestorven is.

 

We zaten aan de lange tafel in de lange achterkeuken. Manouche zat naast mij, legde een troostende hand op die van mij en zei : “Je hebt dezelfde handen, die niet één garnaal zullen pletten.”

 

Bobonne lag ziek in de bovenkamer. Ze had weer last van oorsuizingen, aards gedraai, we dronken donker bier, verlegen kaas in blokjes wilden straffe mosterd.

 

Dat mocht een voorgerecht zijn. De dodenmaaltijd zelf, Edmond hij wordt geëerd, het waren en dat weet je, Lorelei, kroketjes met garnalen, vele tranen hadden ze verdragen, schat, het pellen heeft zo lang geduurd, we deden alles samen, ik, mijn tantes, Lilly zweeg en Michel, hij keek, deed niets, zijn poten kunnen amper noten lezen. En toch. Hij speelde even later schoon en vals, op de Hammond, toen al, buiten, het plankier was droog, de liedjes triest genoeg.

 

We bakken ze altijd per twee, Lorelei, in de Frifri. Anders heeft het geen zin. We doen alsof er geen tijd bestaat, geen onnozele mannen, want nonkel Michel mag niet in de kelder en Manouche werd de eerste. Ze nam me bij de hand. We namen twee kroketten want die lagen stil, te wachten, op een zilveren plateau.

 

Ik en mijn ene hand we droeg het bordje, twee kroketten. Manouche wilde mijn tweede hand.

Zo zij wij negen treden afgedaald, trokken de kelder in. Voorzichtig in het mandje leggen, nederlaten in de olie. Manouche ze liet mijn linkerhand niet los, ze kroop, ze zat, de droogkast moet haar dragen vanaf dan, terwijl ik voelen zal, haar mond, haar rechterhand verlost mijn riem, het leder en de jeans ze vallen op mijn jongensknieën.

 

Toen voelt weer als nu en het is toen, bij die eerste keer al, dat Manouche zwanger werd omdat het leven kruipt waar het niet gaan kan, het was stil, alleen gesudder, twee kroketten zonder naam en zonder mannen, ik een jongen van achttien zou altijd blijven wie ik was en ik hief het mandje. Uit het vet. Net op tijd.

 

 

Tot schrijfs, Lorelei.

 

Marnix

 

 

 

Brief negen heeft geen ondertitel.

'Krevetten en kroketten' is een bundel uit de reeks 'Doodsbrieven aan Lorelei'

 

Geschreven door Dimitri Dendonder op 22/01/2019 - laatst aangepast op 04/04/2019

  • proza
  • autobiografisch schrijven

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home