7 november zo ongeveer rond 10 uur (voor Peter)

Terug naar het overzicht

Ik ga verassende beeldspraak gebruiken

in dit ontoegankelijk dicht

gedicht.

Ik oefen

als een geoefend trompettist

mijn toonladders.

De klank en de metafoor zorgen

voor betekenisoverdracht.

De tijd stottert

op zijn fiets

voorbij. (*)

Ik word zenuwachtig.

‘Ik kan niet tekenen’ zei de dichter

en ‘een bevroren brood altijd in het donker ontdooien’ voegde hij er aan toe.

Het geheim van de belabberde eerste versie.

 

(*) voetnoot: Vervelend. Er hing hondenstront aan het linker pedaal van zijn fiets.

 

Geschreven door Casper Hoogenboezem op 05/03/2019 - laatst aangepast op 05/03/2019

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home