‘Wat schilder je?’

 

Hij draait zich van me weg. Er verschijnen boze vegen op het blad dat voor hem ligt, steeds sneller, met steeds grotere bewegingen. Op den duur danst de kwast zo driftig over het papier dat er een spetter op zijn bleke wang terechtkomt.

 

Een schoonheidsvlekje.

 

Zijn ogen schrikken in de mijne.

 

Behoedzaam neem ik het penseel uit zijn knuistje en dop het in de verf. Ik laat de kwast even zinderen in de lucht om hem onverhoeds op mijn eigen wang te duwen.

 

En dan, plots, een verlegen glimlach.

 

Een vlekje schoonheid.

Geschreven door Ze schrijft. op 02/04/2019 - laatst aangepast op 12/04/2019

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home