Je tong kleeft aan je verhemelte en je keel maakt een vreemd, schrapend geluid als je een kriebelhoest probeert te smoren. Je likt aan je droge lippen. Je zou moeten drinken om uitdroging te voorkomen, maar je hebt niets binnen handbereik en je kan positie onmogelijk verlaten. De vijand is overal en ziet alles. Ze mogen je niet zien, of je bent dood.

 

Ga je hier de hele dag blijven of wa, loser?

 

Op je buik liggend, half verscholen achter wat overblijft van een tank, overschouw je het slagveld. De felle kleuren doen pijn aan je ogen. Een speels tapijt bezaaid met welig tierende bloemen en stomme lijken. De kadavers lijken niet op wat ooit echte mensen zijn geweest, maar zien er eerder slecht getekende figuurtjes uit, zo met hun ledematen in onnatuurlijke hoeken. Als jij ontdekt wordt, maken ze ook zo’n cartoonesk lijf van je.

 

Ben je hier nu nog? Move over!

 

Je duim tintelt, maar je mag niet toegeven aan de pijn. Niet nu. Je omklemt de trekker van je geweer nog wat steviger en je spiedt het terrein af. Waar zijn de anderen? Jullie werden samen gedropt, achter de vijandelijke linies, en de rest van je regiment is er als één groep vandoor gegaan. Jij durfde niet. Je zag de regen van granaten en je kon niet meer bewegen. Je bent dus weer alleen, en het besef ervan maakt je nog eenzamer.

 

Fuckin’ trage slak! Beweeg dan toch!

 

Een oorverdovende knal schudt je dooreen en brengt je terug in de strijd. Een granaat is vlak voor je ontploft en heeft de tank in de lucht gejongleerd. Hier sta je, open en bloot, een schietschijf. Je ziet overal beweging, en iedereen lijkt het op jou gemunt te hebben. Je krabbelt recht, struikelt over je geweer en spurt zo snel je kan weg. Daar! Een huis dat deels verwoest, deels intact is. Je rent de ziel uit je lijf, gooit je achter een muur en begint als een gek een barricade op te werpen met stukken verwrongen ijzer en losliggende balken. Hier ben je goed in. Muren bouwen om je deels intacte, deels verwoeste ziel te beschermen.

 

Ga je blèten om je mammie of zo?

 

De stem van je moeder weerklinkt. Je sluit één seconde je ogen en denkt haar uit je leven. Mama. Hier hoort zij niet te zijn, zij maakt deel uit van dat andere leven, waar je niet voortdurend bang over je schouder moet kijken, waar je geen schietschijf bent of je voortdurend moet verbergen. Je sist ‘Laat me met rust’ en haar stem verstomt. Blijf gefocust.

 

Achter je!

 

Je hoort iets bewegen, inderdaad schuin achter je, en instinctief neem je je geweer. Je draait je half om en vuurt zonder te kijken. De weerslag gooit je op de grond, waar je versuft blijft liggen. Als je je ogen opent, zie je dat je één van de soldaten uit je eigen squad neergeschoten hebt. Er is geen heroïsche doodstrijd, geen ongelovige blik, geen spatje bloed. Gewoon karikaturesk dood.

 

What the fuck! Je hebt gewoonweg je buddy gekilled! Je bent een echte loser!!!

 

De aanblik van je gedode partner ontvlamt het vuur in jezelf. Een razernij maakt zich van je meester. Zo gemakkelijk is het dus. Je stampt het dode lijf opzij en raapt zijn bazooka op. Je stormt uit je verstopplaats en opent het vuur op alles wat beweegt. Vijf, tien, vijftien, … de teller houdt het zorgvuldig bij. Je stormloop verrast vriend en vijand volledig en je maakt iedereen met het grootste gemak af. Geen genade. Iedereen is je vijand. Je draait hijgend om je as. Op het kleurentapijt beweegt niets meer. Enkel stomme bloemen en welig tierende lijken.

 

Als je echt de hero wil zijn, go kill yourself, loser!

 

Je bent de enige overlevende. You did it. Een oorverdovend applaus breekt los en fluo woorden springen hyperkinetisch over het scherm. ‘Last man standing!!! 68.458 points!!!’ In de zijbalk van het scherm verschijnen de laatste commentaren.

 

Verberg je morgen maar weer in de wc’s, sukkel, of we laten je weer blèten bij mama en de direc.

 

Je duwt je vuisten tegen je slaap. Je keel zit dichtgesnoerd en slikken helpt niet.

Geschreven door Ze schrijft. op 02/04/2019 - laatst aangepast op 08/04/2019

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home