Soms zie ik je weer

met je nog steeds speels

krullende inktzwarte haren

alsof je hoofd ervoor koos

je schaduwkanten zo te veruitwendigen

 

In vlagen van gemis,

verborgen trots en

onversleten spijt

waait deze liefde in 

de late uren

 

en vrees ik dat dit zal blijven 

duren.

 

Wat kom je doen in 

de realiteit die mijn dromen

voor je vormen?

 

Wat kom je me woordeloos zeggen?

Ben jij het zelf wel?

Of heeft mijn onderbewuste verlangen

jouw gedaante gekozen?

 

Kom je me troosten in de nachten die

we vroeger samen veronteenzaamden?

 

Hier kan ik je dulden: 

enkel hier heb ik de kracht je

uit mijn leven te knipperen

 

mijn ogen openend voor het zonlicht

van de dagen na jou, na ons.

Geschreven door Steven Verbeeck op 13/04/2019 - laatst aangepast op 13/04/2019

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home