vanop een ver dak maakte je tamtam

de wind bracht flarden van een verhaal 

naar mijn oor, ik nam de trap naar jouw hoogte

 

keek door een telescoop 

naar je mond tot hij niet meer bewoog

toen het doordrong dat ik niet liplezen kon

 

je zond het bericht ‘ben je daar?’ 

in rooksignalen maar het vuur zei me meer

toen de brandstof op was werd het stil

 

met een zaklamp zond ik die nacht 

in morse een ‘ja’  en holde naar je huis

door koorts en domme kracht bezeten

 

halfweg kreeg ik in één radiogolf 

en zonder ruis een 'maar' over me heen

zo verloor ik mijn benen en mijn mond

Geschreven door Wim Vandeleene op 19/05/2019 - laatst aangepast op 19/05/2019

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home