de walvissen verloren hun tanden

voortaan zeven ze met baleinen

het kleinste groen uit de zee

 

een verborgen wet zegt 

dat we onwillekeurig houden wat baat

en verliezen wat we niet missen

 

onze staart werd een stuit 

wat er rest van onze zwemvliezen

kan je zien als je de hand spreidt

 

we verliezen het zout in zweet en tranen

de zee breekt ons uit, soms sta ik op een golfbreker

en roep de walvissen, plastic spoelt aan

 

we verliezen veel geleidelijk,  zoals een kind

eerst de borst, dan zijn melktanden verliest

en daarbij echte tanden en honger wint

 

Geschreven door Wim Vandeleene op 27/05/2019 - laatst aangepast op 29/09/2019

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home