Dit is het verhaal van meneer en mevrouw Letters. Tussen hen in staat hun kleindochter en oogappel Sofie.

 

En weet je wat? Nu zijn ze terug gelukkig.

 

Waren ze dan ooit ongelukkig?

 

Ja, maar om dat uit te leggen, moeten we heel wat jaren terugkijken.

 

Kijk, zo zagen ze eruit toen ze jong waren. Amper 20 jaar en dolverliefd. Ze wilden altijd bij elkaar zijn. Daarom hadden ze het plan opgevat om een winkel te beginnen.

 

“Wat gaan we verkopen?”, vroeg meneer Letters aan zijn kersverse echtgenote. Ze dachten er lang over na en toen kwam hij op een idee. “We gebruiken gewoon onze naam”, zei hij. “We verkopen letters. Dan hebben we meteen een slogan. Letters van Letters.”

 

Zo gezegd, zo gedaan. Ze maakten en verkochten chocoladeletters, letterkoekjes, letters voor in de soep en zelfs gebak in de vorm van letters. Allemaal lekker om op te eten, maar ook leuk om ze naast elkaar te leggen en er woorden van te maken. Alleen in de soep bleven de letters niet zo goed liggen.

 

Op het uitstalraam van de winkel verfden ze een nieuwe slogan. “Lekkers van letters”

 

Meneer Letters had telkens nieuwe plannen. Zo zocht hij groenten in de vorm van letters. En aardappelen. Hij maakte frietjes en kroketten die eruit zagen als letters. Heel het land was verzot op wortelpuree met de nieuwe letterworst.

 

Maar niet alles was een succes. De nieuwe letters die hij uit zijn mouw schudde, verkochten voor geen meter. Logisch, want met onbestaande letters kan je geen woorden maken.

 

Zijn fantasie kende geen grenzen. Zo begon hij op een dag zinnen te maken voor zijn klanten. Persoonlijke zinnen voor een geliefde, als er een baby geboren werd of bij een andere speciale gelegenheid. Hij schreef ze op een kaartje of werkte ze uit met letterkoekjes. “Mensen zijn altijd op zoek naar de juiste woorden”, zei hij tegen zijn vrouw.

 

Ze waren perfect gelukkig. Ondertussen hadden ze ook een zoon en dochter op de wereld gezet. Hun leven leek op de slotzin van een sprookje. Ze hadden een lang en gelukkig leven voor de boeg.

 

Jarenlang werkte hij dag en nacht. Woorden verzinnen voor mensen die niet op de juiste woorden kwamen, maar ook de chocoladeletters, de soepletters en al het andere ging nog steeds als zoete broodjes over de toonbank.

 

Ondertussen verkocht hij ook letters in het buitenland. Niet makkelijk, want in andere landen zien die er soms anders uit.

 

Eigenlijk werkte hij te hard. Op een dag was hij helemaal overletterd. Hij kon geen letter meer zien. Hij lag boven in bed. Zelfs het dekbed met letters kon hij niet verdragen. En als zijn vrouw soep met lettertjes bracht, duwde hij die van zich af. ‘s Nachts droomde hij dat de letters hem aanvielen als draken.

 

Met meneer Letters in bed, kwamen er geen verse letters in de winkel. Omdat mevrouw voor hem moest zorgen, kon ze amper in de winkel staan. Er waren bovendien nog hun kinderen, waar ze ook voor moest zorgen.

 

Ze besloten om de winkel te verkopen. Mevrouw Letters ging in een andere winkel werken en meneer zorgde zo goed en kwaad als hij kon voor het huishouden.

 

Kan je dan nu nergens meer verse letters kopen? Jawel, er zijn vast en zeker nog andere letterwinkels. Want mensen zijn altijd op zoek naar de juiste woorden.

 

Weet je nog? In het begin van dit verhaal? Dat ze nu terug gelukkig zijn? Dat heeft alles met hun kleindochter Sofie te maken. Want toen die op de wereld kwam, was het een groot feest.

 

Meneer Letters begon al snel verhaaltjes voor te lezen aan Sofie. Zo kreeg hij terug zin in letters.

 

Ondertussen schrijft hij zelf verhaaltjes voor Sofie. En raad eens hoe zijn eerste verhaal begint.

 

“Dit is het verhaal van meneer en mevrouw Letters.”

 

Geschreven door Rudi Lavreysen op 31/05/2019 - laatst aangepast op 28/08/2019

  • kinder- en jeugdliteratuur

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home