Dit is het verhaal van meneer en mevrouw Letters. Van Jean-Pierre en Nadja. Toen hij nog klein was, werd de naam van Jean-Pierre al snel afgekort. Ze gebruikten de eerste twee letters van zijn voornaam. De J en de P.  Je spreekt het uit als Zjie Pie. Tussen hen in staat hun kleindochter en oogappel Sofie. 

 

En weet je wat? Nu zijn ze terug gelukkig.

 

Waren ze dan ooit ongelukkig?

 

Ja, maar om dat uit te leggen, moeten we heel wat jaren terug gaan.

 

Kijk, zo zagen ze eruit toen ze jong waren. Ze waren dolverliefd en ze wilden altijd bij elkaar zijn. Daarom gingen ze op zoek naar iets om ook overdag samen te doen.

 

Ze hadden het plan opgevat om een winkel te beginnen. “Wat gaan we verkopen?”, vroeg Nadja aan JP. Ze dachten er lang over na en toen kwam JP op een idee. “We gebruiken gewoon onze naam”, zei hij. “We verkopen letters. Dan hebben we meteen een slogan. Letters van Letters.”

 

Zo gezegd, zo gedaan. Ze maakten en verkochten chocoladeletters, letterkoekjes, letters voor in de soep en zelfs gebak in de vorm van letters. Allemaal lekker om op te eten, maar ook leuk om ze naast elkaar te leggen en er woorden van te maken. Alleen in de soep blijven de letters niet zo goed liggen.

 

Op het uitstalraam van de winkel verfden ze een nieuwe slogan. “Lekkers van letters”.  Het was een idee van Nadja.

 

Ook JP had telkens nieuwe plannen. Zo zocht hij groenten in de vorm van letters. En aardappelen. Hij maakte frietjes die eruit zagen als letters, letterkroketten en zelfs letterworst.

 

Maar niet alles was een succes. De nieuwe letters die JP verzon, verkochten voor geen meter. Logisch, want met onbestaande letters kan je geen woorden maken.

 

Zijn fantasie kende geen grenzen. Zo begon hij op een dag zinnen te maken voor zijn klanten. Persoonlijke zinnen voor een geliefde, als er een baby geboren werd of bij een andere speciale gelegenheid. “Mensen zijn altijd op zoek naar de juiste woorden”, zei hij tegen Nadja. Hij schreef ze op een kaartje of werkte ze uit met letterkoekjes.

 

Hij werkte dag en nacht. Woorden verzinnen voor mensen die niet op de juiste woorden kwamen, maar ook de chocoladeletters, de soepletters en al het andere ging nog steeds als zoete broodjes over de toonbank.

 

Ondertussen verkocht hij ook letters in het buitenland. Niet makkelijk, want in andere landen zien die er soms anders uit.

 

JP werkte te veel. Op een dag was hij helemaal overwerkt. Overletterd kunnen we zeggen. Hij kon geen letter meer zien. Hij lag boven in bed. Zelfs het dekbed met letters op kon hij niet verdragen. En als Nadja soep bracht, wilde hij ze niet als er lettertjes in zaten. ‘s Nachts droomde hij zelfs van letters. Dat ze hem aanvielen als draken.

 

Met JP in bed, kwamen er geen verse letters in de winkel. Omdat Nadja voor hem moest zorgen, kon ze amper in de winkel staan. Ze besloten om de winkel te verkopen. Nadia ging  in een andere winkel werken en een tijdje later waren ze oud genoeg om met pensioen te gaan.

 

Kan je dan nu nergens meer verse letters kopen? Jawel, er zijn vast en zeker nog andere letterwinkels. Want mensen zijn altijd op zoek naar de juiste woorden.

 

Weet je nog? In het begin van dit verhaal? Dat JP en Nadja nu terug gelukkig zijn? Dat heeft alles met hun kleindochter Sofie te maken. Want toen die op de wereld kwam, was het een groot feest.

 

JP begon al snel verhaaltjes voor te lezen aan Sofie. Zo kreeg hij terug zin in letters.

 

Ondertussen schrijft hij zelf verhaaltjes voor Sofie. En raad eens hoe zijn eerste verhaal begint.

 

“Dit is het verhaal van meneer en mevrouw Letters.”

Geschreven door Rudi Lavreysen op 31/05/2019 - laatst aangepast op 31/05/2019

  • kinder- en jeugdliteratuur

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home