Kordaat, zo noemde ze me niet, maar wat

had ik dat graag gewild. Zonder naam maar met

strakke hand te zijn.

 

Met een grote haal werd ze geboren en leeft ze voort

in ieder van mezelf. Grote Ik, maar ook Gewone Ik.
Wat denken we op zo’n speciale dag?

 

Meer dan ons lief is, een utopie

misschien maar vooral de dingen die

echt zouden kunnen zijn zoals windstreken, plekken, gewoontes.

 

Vernoemt ze me in een gesprek, ik best te tevreden

en te vinden wanneer ze dat nodig vindt. Ze vindt dat niet nodig.

Dan grap en grol ik en beneem me het gewone.

 

Dan slechts verdwijn ik en wat was ik daar ooit goed in maar

nu val ik alleen maar op en wordt persoonlijke propaganda

aan de grote klok gehangen. Gesprekken fluisteren zich voort

en zijn dan pas interessant, als ik ze bijna niet meer hoor,

 

als ik het bijna niet meer zie, bijna niet meer bijgevolg

een verlangen. Want daarvoor dat ik het doe.

Geef me bijna alles en alles heb ik al.

Geschreven door Dries Verhaegen op 12/06/2019 - laatst aangepast op 12/06/2019

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home