door de klap van de wiekende klokwijzer

als die twaalf slaat op het eind
van een doodlopende straat geen ruimte voor projectie of een korte termijn
zicht op jou
mijn uren staan bol
van jouw met andervrouwsgevuld agenda
en dan hopen op de rek
op de kruimels onderweg

die mijn maag en jouw ongedekte hoeken vullen ik ben

een hongerkind met bolle buik en holle
ogen kijk ik knip de hoogvliegers
uit de dag en leg ze te
drogen onder mijn matras

 

Geschreven door Vanessa Daniëls op 11/07/2019 - laatst aangepast op 11/07/2019

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home