De dag zoekt zichzelf in mijn bed

Gij blijft, gij zonder tijd, dat beetje spijt

 

Wij zijn wij

en in de tent van mijn gedachten,

Is dit een gesprek

over bloesems in de winter

en sneeuw in de woestijn

 

Wij zijn onzin

Onzin zonder zin; On dus

 

Sartre is dood

 

Sartre is dood

en wij graven hem weer op

Gij zijt de lijkschouwer, ik de weduwe

Als verboden liefde zegeviert bespringen wij elkaar na de rouwstoet.

 

Maar wij zijn niet verboden, wij hebben tijd

Dit is niet zomaar lichamelijkheid;

het is onzin - je hebt gelijk

 

Maar ik moet nog inpakken en vertrek morgen al bij dageraad

 

Kom je straks dan niet meer?

Ik probeer er te geraken x

Geschreven door Arne Mees op 12/07/2019 - laatst aangepast op 12/07/2019

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home