mijn handen zijn verwant

aan molsklauwen en vleermuisvleugels

de bewijzen liggen in de gelijkenis van onze botten

met het verschil dat ik nooit blind in het donker 

nooit langer dan de roes vlieg, dat ik enkel graaf 

naar fossielen, ontbrekende puzzelstukken

ze brengen me niet bij het eerste ontwerp 

god snurkt onder de tekentafel

soms keert iets terug  van wat je verloren waande

de kieuwbogen van een embryo verraden onze wieg

dode vissen duiken weer op in rotsen, hoog boven zee

toch twijfel ik aan de zondvloed, geloof ik in de kracht 

die de berg opstuwt, zo traag als nagels groeien

Geschreven door Wim Vandeleene op 14/08/2019 - laatst aangepast op 14/08/2019

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home