Hard, ondraaglijk hart.

Verdriet valt zwaar

maar zinkt traag.

 

De dreun ruimt plaats

voor wegebbende echo’s

als rimpels van zorgen

voor altijd aan het oppervlak.

 

Een vertroebeld beeld weerkaatst.

Je kijkt naar jezelf, en toch

zie je iemand anders.

Geschreven door Antony Samson op 01/11/2014 - laatst aangepast op 30/09/2017

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home