Nog nooit heb ik lang haar gehad

Het was onpraktisch zei mijn moeder

Ze had een punt

Ik hield niet van de borstel

 

Het mocht toen ik een meisje werd

Het duurde lang

Het was niet in de mode

 

Het lukte ook niet toen ik groter was

Altijd dat zoeken

Naar een betere omlijsting

Van een alledaags gezicht

 

Nu is het te laat

Wat nog wil groeien kroest

Grijs en onhandelbaar

Het staat me niet

 

Spijt zal ik hebben op mijn sterfbed

Dat ik nooit een dot of een chignon heb mogen dragen

Of een vlecht langs een kant

Lang genoeg om uit te hangen

 

Uit een torenkamer

En een minnaar te ontvangen

Hij zou naar boven klimmen

Mij een tweeling maken

 

Spijt zal ik hebben op mijn sterfbed

Dat ik geen tweeling heb

Zelfs geen eenling

Dat ik door toedoen van mijn moeder

Niet lang en gelukkig ben

Geschreven door Christine Van den Hove op 02/11/2014 - laatst aangepast op 02/11/2014

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home