Het is zo lang geleden dat

Sommige mensen niet dood waren

Toen de muur viel

Stof en brokken makend

 

Jij stond erbij en keek ernaar

Je raapte een stuk op

Later in een huis vertelde je

Wat je zag

 

We hoorden

De opgewonden stemmen

Het ploffen van kurken

Het schuimen van Sekt

 

Zagen de rode wangen

De ogen vol ongeloof

De mensen in alle staten

 

Wij waren ook in een staat

Van vreugde en verwachting

Dat er iets veranderd was

En wij kinderen zouden krijgen

 

Zo stonden we in de kamer

Onze handen verstrengeld

Onze hoofden naast elkaar

Luisterend in een hoorn

 

Het is zo lang geleden dat

De telefoon geen luidspreker had

Maar jij sprak luid genoeg

Om nooit te vergeten

 

Laat ik vijfentwintig jaar

Snel verder spoelen

Geluk verdriet rouw spijt

Van alles wat

 

De muur vandaag

Een lange rij lichtjes

 

Het gaat niet beter

Met de wereld

Wij is weg

En jij belt nooit meer

 

9 november 2014

Geschreven door Christine Van den Hove op 09/11/2014 - laatst aangepast op 07/03/2015

  • poëzie
  • flitsverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home