oma en haar verleden zijn krap behuisd

geen kamer kent zijn plaats

in levenslang vergaarde spullen

 

etagères vol ongebruikt servies

postuurtjes op ovalen haakwerk

luisteren naar Vlaamse schlagers

 

gedane reizen vormen het behang

de living ademt koffie en gebak

een trein raast langs de achtertuin

 

ze zit graag aan het raam

verscholen tussen vrouwentongen vol geduld

gaapt ze naar het leven in de straat

 

we smelten chocolade in onze mond

tot er geen plaats meer is voor taal

vullen de ruimte

met getik van breinaalden en tijd

 

 

Geschreven door Femke Vindevogel op 11/02/2015 - laatst aangepast op 27/09/2017

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home