De herinnering van de oude man

Terug naar het overzicht

Ik ben vergeten te tellen

hoeveel lentes en herfsten ik al heb meegemaakt.

Veel zullen het er zijn,

want als ik terugblik

in de stoffige wirwar van mijn geheugen,

zijn haast alle beelden gevuld

met rood dwarrelende bladeren

en wit bloeiende lindebloesems.

Alles daartussen,

de kleverige hitte van de zomer

of de vochtige koude van de winter,

het huis omgeven door voetstappen in de sneeuw,

lijken te vervagen, als een druppel water

die in een mum van tijd verdampt

als je hem op zo’n zomerdag buitenlegt.

Die herinneringen van elkaar scheiden

is even moeilijk als de melk weer uit de koffie halen.

Maar als ik één beeld mag kiezen,

een herinnering, een moment,

dan kies ik voor die keer

dat ik aan een afgrond stond.

September was al begonnen,

de bomen verkleurden hun kleed

en ’s ochtends lag de mist

al als dikke room in het dal.

We waren in de bergen,

in een warm loofwoud op de kam,

en je hoorde de edelherten burlen, diep in ’t bos. 

Ik staarde in de diepte,

zag mensen in het dal,

de afgrond deed me duizelen.

Die herinnering is vastomlijnd,

als een foto in een album, 

met plaats en datum erbij.

Het is niet veel,

maar al verlies ik mijn geheugen,

weet ik zelfs niet meer wie ik ben,

dan zal ik me nog altijd herinneren

wat ik zag toen ik in die afgrond keek.

Geschreven door Felix Sandon op 08/04/2015 - laatst aangepast op 08/04/2015

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home