Je moet toch eens in je leven

naar de rivier zijn gegaan

het lange pad gevolgd hebben

langs de glibberige rotsen

(pas op dat je niet struikelt
of uitglijdt op het mos)

het ijskoude water

op je oogleden voelen spatten

de keitjes op de bodem

voelen prikken op je huid

(en als je zo’n dikke kei
meeneemt naar huis
dan kan je daar voor altijd
de rivier horen ruisen).

Dit moet je toch een keer gedaan hebben,

komaan, het is niet moeilijk,

het pad start gewoon hier.

De durvers kunnen,

als ze willen,

wel wat verder gaan,

naakt

een duik nemen

in het koele
kolkende water.

 

Ik ben nooit naar de rivier gegaan,

want de rivier heeft er al genoeg meegesleurd.

Geschreven door Felix Sandon op 18/06/2015 - laatst aangepast op 31/07/2015

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home