Een monstertje baren,

het geeft instant geluk.

 

Ik leg het in een wiegje

en toon het aan mijn liefste.

 

Is het van jou? Van mij?

Of van ons allebei? vraagt ze.

 

Van mij, zeg ik,

En een beetje voor jou.

 

Ik toon het aan de buren.

Mooi, zeggen ze, mooi.

 

Mijn monsters liggen

in bedjes en in wiegjes,

 

in de kamer, op de zolder,

in de kelder en de tuin.

 

Ze wachten op een broertje

of een zusje dat

 

de harten zal veroveren

en het mooist van al zal zijn.

Geschreven door Christine Van den Hove op 15/08/2015 - laatst aangepast op 15/08/2015

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home