’s ochtends plooit ze haar glimlach

in de vouw van elke dag

dan drinkt ze Chaudfontaine

-het water van gelukkige mensen-

en in de bus bepaalt ze haar koers

naar de baan van al de rest

 

leven, zegt ze, is doen alsof

zoals je vroeger onbevlekt ontvangen

van je pop en met zakdoeken

in de beha van je moeder gestopt

deed alsof je al echt een vrouw was

 

zo is het leven nog altijd net te groot voor haar

ze draagt het als het kind zijn

op-de-groei-gekochte winterjas

als een mooie jurk die niet past

Geschreven door Ulrike Burki op 28/08/2015 - laatst aangepast op 24/08/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home