Je zegt ga met me mee

naar ‘t eind van de wereld.

 

Ik sluit mijn ogen en zie

betonplaten, asfaltbanen,

stroken zand en kleiplateaus,

bergen van ijsschots en scheve

rotsformaties, huizenhoog

en laag aan wolken krabben.

 

Ik verstop mijn neus in jouw haar

ruik bossen van frisse lucht,

zeeën van vluchtig water

en vlaktes van vaste grond.

 

Glad, nat,

dor, plat,

hol, bol.

Alles tolt, ik sta paf.

In mijn oren ruist gefluister,

kraakt de donder in hard gelach.

 

En dan...

 

Ongehoorde stilte.

 

Het is te veel, maar ik zeg ‘t toch:

De aarde draait om jou.

Geschreven door Grand Foulard op 05/09/2015 - laatst aangepast op 05/09/2015

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home