het was zoals met de baboesjka
op de boekenkast van mijn tante
zo trok zij in zichzelf terug
-kleiner kleiner kwijt-

 

en bij het ontbijt maakte ze altijd te veel koffie
noemde dat het schoolvoorbeeld van eenzaamheid
het afkoelen van koffie in  de thermoskan

 

ze hield meer van haar parkiet
dan van haar eigen kind
en ik heb geen idee wie je daar dan de schuld van moet geven

 

toen ze stierf rook het huis
nog steeds naar koffie
kreeg ik wat er nog over was
nescafé, zilvershampoo, twee halve potjes antirimpelcrème

 

op een dag koop je een potje dat langer mee zal gaan dan jij

Geschreven door Ulrike Burki op 13/09/2015 - laatst aangepast op 22/08/2016

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home