Zoek niet naar mijn pad,
ik dool van stad tot stad.

 

Drink er uit de glazen
die er werden geblazen,
eet er uit de borden
die er gebakken worden.
In rommelige winkels wil ik snuisteren
en naar liederen wil ik luisteren
in kroegen met kelder en koer
en bierschuim op de vloer
tot de nacht niet meer avond heet
en ik de kamer betreed
van een vrouw, geboren, getogen,
op de kasseien, onder de bogen,
tot ik door de gordijnen
de eerste zon zie schijnen
op een stad die me vertrouwd is,
waarvan ik weet hoe ze gebouwd is.
Dat is altijd het teken,
voor je ‘t weet, ben ik uitgeweken
en zie ik de zon weer ondergaan
in een andere stad, onder dezelfde maan.

 

Zoek niet naar mijn pad,
ik dool van stad tot stad.

 

Geschreven door Felix Sandon op 24/09/2015 - laatst aangepast op 21/10/2016

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home