Lieve Madeleine,

 

Geen haar op mijn hoofd dat er niet aan denkt. Om je recht in je gezicht te zeggen dat je er beter vandoor kunt gaan. Dat je de plaat moet poetsen in plaats van de aangekalkte tegels van de badkamer. Omdat je toch nooit meer zal blinken zoals in het begin, toen je nog blind van verliefdheid rond zijn V-hals stuiterde. Je wist niet wat je deed, maar dat hoefde niet want hij had zaad zat en zou je de nazaten schenken die al jaren tussen je dijen klaarzaten. Nu zij er zijn, weet je beter. Maar het voelt te laat, vanbinnen. Je loopt tussen zijn lijnen, staat op zijn strepen, en hoe je ook je best doet, je bent het blinken verleerd, je schittering verloren tussen de plankenvloeren.

 

Verdomme, Madeleine,

 

Geen haar op mijn hoofd dat er niet elke dag aan denkt. Om je bedaard maar zonder korrel zout de waarheid te zeggen. Dat je dat beetje eer beter aan jezelf laat, voor hij er zijn gat verder mee vult. Eerlijk is eerlijk, en hij is het niet. Niet echt. Hij is echt niet degene die jouw drang naar wat dan ook verdient. Wie drift en driftig in alle hoeken van de kamer wil doen rijmen, verdient een klap voor zijn cadansloze kont. Pak je boeltje, liefje, nu je lijf de vuile was nog kan dragen. Dump die zooi in een godvergeten gat en kom herleven, we vinden wel een weg.

 

Fuck it, Madeleine,

 

Kam uw haar en stop met zagen.

 

Geschreven door a little bit of soap op 28/09/2015 - laatst aangepast op 28/09/2015

  • proza
  • flitsverhaal
  • kortverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home