Je zoekt angstig tussen torenhoge kronkels

daalt gedachtegangen af en loopt de jaren op

je klimt naar ongrijpbare verwachtingen

en springt in onbekende verlangens.

 

Je leeft in een toekomst die opdoemt

als een illusie, onderweg naar jezelf.

 

En dan nader je de wanhoop voor je doodloopt

je beseft dat het enige wat je rest, is terugkijken

op wie je bent geweest.

 

Geschreven door Antony Samson op 24/10/2015 - laatst aangepast op 24/10/2015

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home