Nevelwolken vulden het meer

de dauw onttrok hem het zicht op zijn handen

pijn deed hem duizelen

hij boog voorover

knielde voor een onzichtbaar spiegelbeeld

Ze was dood

hij rook het met gesloten ogen

haar schoonheid wreef zijn weke huid tot rust

hij schreeuwde om liefde

maar zijn stem verdronk huilend in de wind

 

Geschreven door Sascha Beernaert op 04/11/2015 - laatst aangepast op 04/11/2015

  • proza
  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home