Winternacht, wikkel je

als een mantel om me heen,

verberg zo alle dingen

die het zonlicht niet kan zien.

 

Winternacht, betover me

en alles om me heen,

strooi je witte slaapstof uit

en laat de wereld dromen.

 

En niemand die kan wijzen

waarheen je bent gevlucht,

als straks de vroegste zon

je sporen laat verdwijnen.

Geschreven door Felix Sandon op 20/01/2016 - laatst aangepast op 20/01/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home