Dit is een man

die vergeten is hoe hij van een ik

een wij kan maken

 

's nachts rust zijn hand nog op haar borst

maar eerder uit gewoonte
dan uit het verlangen om


en bij het ontbijt bouwt hij met de krant

een muur tussen hen in

nieuws vertelt nooit
over wat al lang voorbij is

 

zij smeert zijn boterhammen met

de nauwkeurigheid van een moeder

wier kind voor het eerst
op kamp vertrekt 

 

brood boter confituur kaas brood 
brood boter confituur kaas brood 

brood boter confituur kaas brood 

 

hij krast de dagen
in de placemats van Ikea

herinnert zich de dagen slechts
in sepia 

Geschreven door Ulrike Burki op 12/02/2016 - laatst aangepast op 28/05/2016

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home