Laat op de avond
wanneer al het water inkt wordt
en muziek opkringelt als rook
door een gouden streep
onder de deur van de buren
en je je afvraagt of ze echt van elkaar houden
en hoe ze dat duidelijk maken,
dan lokt haar stem je naar binnen
al weet je dat ze misschien een sirene is
waarmee flirten maar al te vaak tot schipbreuk leidt
en toch wil je bij haar zijn
in haar ogen,
blauwer dan draaikolken,
kijken,
haar haren,
donkerder dan afgronden,
strelen,
alle mensen zijn immers zeelui
door hun ouders op een zeilboot gezet.

Geschreven door Felix Sandon op 18/04/2016 - laatst aangepast op 12/01/2017

  • po√ęzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home