7 november zo ongeveer rond 10 uur (voor Peter)

Casper Hoogenboezem
5 mrt. 2019 · 4 keer gelezen · 0 keer geliked

Ik ga verassende beeldspraak gebruiken

in dit ontoegankelijk dicht

gedicht.

Ik oefen

als een geoefend trompettist

mijn toonladders.

De klank en de metafoor zorgen

voor betekenisoverdracht.

De tijd stottert

op zijn fiets

voorbij. (*)

Ik word zenuwachtig.

‘Ik kan niet tekenen’ zei de dichter

en ‘een bevroren brood altijd in het donker ontdooien’ voegde hij er aan toe.

Het geheim van de belabberde eerste versie.

 

(*) voetnoot: Vervelend. Er hing hondenstront aan het linker pedaal van zijn fiets.

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Casper Hoogenboezem
5 mrt. 2019 · 4 keer gelezen · 0 keer geliked