De maanvleugels

Andrea Derese
31 dec. 2017 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Als een vinger van de maan

streelde het nachtlicht haar contouren.

In de schemer van haar kamer, 

met zijn bestofte planken en gordijnen

waar motten aan leken vastgenaaid 

leken haar sproeten op verkruimelde huidtinten

en haar huid verborg vele geheimen. 

Met de beste sleutel kon je alsnog 

haar geheimen niet kraken.

 

Het slot in haar nek was als

het slot in de wereld.

Zoveel vragen, zo weinig antwoorden en moeilijk te breken.

 

Er groeiden kaarsenvleugels uit haar schouderbladen

toen het transparante maanschijn op haar scheen.

 

Daar in die kale kamer waar alles begon

met kruimels van het verleden werd een nieuwe engel geboren.

De maan sprak met de hemel en het... sneeuwde. 

Zodat de kaarsen die ze droeg niet zouden smelten.

En zodat de hemel haar voor eeuwig zou kunnen dragen.

Hoe koud ze ook was.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Andrea Derese
31 dec. 2017 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked