de zandloper en de atoomklok

Wim Vandeleene
1 nov. 2019 · 17 keer gelezen · 0 keer geliked

 

wat als de waterklok bevriest

de zandloper breekt, de kaars 

met maatstrepen dooft door een zucht. 

we krijgen geen vat op wat we meten,

de uren die we bezweren.

 

wat kostbaar is wordt goed besteed.

 laten we afspreken dat een dag de duur is

van een bol die één keer om zijn as draait

we meten met tandwielen, slingers,

koekoeken die uit klapdeuren wippen,

het vestzakhorloge aan de keten.

de minuten houden ons bezig. 

 

maar zelfs de atoomklok wijkt af, 

ver na de komma, de agenda dringt zich op, 

afspraken zetten we klem in een vak. 

de zon, een klok die ons bedriegt

onze omloopbaan blijkt een ellips, 

tijd moet vereffend, gelijkgezet.

we raadplegen de sterrenwacht.

hoe we de veer ook aanspannen,

de klok windt zich nooit over ons op.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
1 nov. 2019 · 17 keer gelezen · 0 keer geliked